Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



Jeśli chcesz pracować w Turcji

Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Dorota Kazimierczak | 2015-06-16 11:51:26
turcja, praca, świadczenia socjalne, zawody

Cudzoziemcy, którzy chcą podjąć pracę w Turcji muszą uzyskać od Ministerstwa Pracy i Zabezpieczeń Społecznych pozwolenie. Obcokrajowcy mają jednak ograniczony dostęp do wielu zawodów - np. zawodów medycznych, notariuszy, księgowych, osób pracujących w lotnictwie cywilnym i transporcie drogowym oraz prawników.

 

 

Zgodnie z przepisami ustawy nr 4817 z 27 lutego 2003 r. o pozwoleniach na pracę dla cudzoziemców, osoby z zagranicy pozwolenie dostaną po weryfikacji regionalnych uwarunkowań ekonomicznych oraz sytuacji na rynku pracy. Dokument jest wydawany na czas określony - do roku. Jeżeli obcokrajowiec pracuje w Turcji u tego samego pracodawcy i w tym samym zawodzie, może starać się o przedłużenie zezwolenia do trzech lat, potem do sześciu lat.

Inne zasady obowiązują w odniesieniu do pozwoleń na czas nieokreślony. Cudzoziemcom przebywającym w Turcji legalnie i nieprzerwanie co najmniej osiem lat lub zatrudnionych co najmniej sześć lat, pozwolenia takie przysługują niezależnie od lokalnej sytuacji gospodarczej i na rynku pracy. Nie ma tu również obostrzeń co do miejsca zatrudnienia i wykonywania tego samego zawodu.

Małżonka i dzieci cudzoziemca uzyskują tytuł do pozwolenia na pracę po 5-letnim nieprzerwanym pobycie w tym kraju.

Ustawa nie ingeruje w przepisy związane z wykonywaniem zawodów regulowanych w Turcji. W praktyce pociąga to za sobą wykluczenie dostępu cudzoziemców do wielu zawodów. Często warunkiem ich wykonywania jest bowiem posiadanie tureckiego obywatelstwa, znajomości tutejszego języka czy dyplomy tureckich szkół zawodowych lub uczelni wyższych, a także przynależność do stowarzyszeń zawodowych. Głównie dotyczy to zawodów medycznych – pielęgniarek, lekarzy i stomatologów, weterynarzy, aptekarzy, notariuszy, księgowych, osób pracujących w lotnictwie cywilnym i transporcie drogowym oraz prawników.

 

 

Cudzoziemcy posiadający zezwolenie na pobyt w Turcji (residence permit) - z innego powodu niż szkolenie - na co najmniej sześć miesięcy, mogą w tym czasie starać się o pozwolenie na pracę w MPiZS. Wnioski o pozwolenie na pracę składane poza granicami Turcji powinny być natomiast kierowane do tureckich przedstawicielstw konsularnych. Po otrzymaniu pozwolenia na pracę trzeba jeszcze wystąpić o wizę uprawniającą do podjęcia pracy, a po wjeździe do Turcji - o zezwolenie na pobyt od Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Na decyzję w sprawie pozwolenia na pracę czeka się przeciętnie 90 dni.

 

Prawo pracy

 

W Turcji obowiązuje 45-godzinny tydzień pracy. Można pracować nie więcej niż 11 godzin w ciągu dnia i 7,5 godziny między 20.00 a 6.00. Nadgodziny w przypadku pracy ponad 45 godzin tygodniowo płatne są dodatkowo 50 proc., ale nie mogą przekroczyć 270 godzin w roku.

Pracownikom ze stażem 1-5 lat przysługuje 14 dni urlopu, 20 dni w przypadku stażu 15-20 lat i 26 dni dla stażu powyżej 15 lat. W Turcji pracuje się średnio 2152 godziny rocznie, co należy do najwyższych wskaźników światowych (w Polsce 1763 godziny).

Od 1 stycznia 2013 r. płaca minimalna wynosi 978,60 lir, a minimalny koszt płacy dla pracodawcy to 775,17 lir. Referencyjna płaca minimalna przy samozatrudnieniu sięga zaś 325,23 lir. Zwalniany pracownik może liczyć na odprawę nie wyższą niż 1727,15 lir, przy czym kwota ta jest okresowo aktualizowana.

Minimalny wiek emerytalny dla kobiet wynosi 58 lat, a dla mężczyzn – 60.

Jeśli chodzi o ubezpieczenie społeczne, to pracodawca płaci na rzecz zatrudnionego 14,5 proc. składki (tzw. system SGK). Zatrudniony uiszcza 14 proc. składki, a przy samozatrudnieniu - 40 proc. (tzw. system Bag-Kur). Na Fundusz Bezrobocia pracodawca wnosi 2 proc., a zatrudniony – 1 proc. Na Fundusz ten z budżetu państwa idzie zaś 1 proc.

Całkowity koszt ubezpieczenia społecznego pracownika dla pracodawcy to 16,5 proc. (14,5+2), a przy zawodach wysokiego ryzyka - 27 proc. Łączny koszt ubezpieczenia społecznego ponoszony przez zatrudnionego wynosi natomiast 15 proc. (14+1) .